నారాయణీయం దశక 37 – శ్రీకృష్ణావతారోపక్రమం

సాంద్రానందతనో హరే నను పురా దైవాసురే సంగరే
త్వత్కృత్తా అపి కర్మశేషవశతో యే తే న యాతా గతిమ్ ।
తేషాం భూతలజన్మనాం దితిభువాం భారేణ దూరార్దితా
భూమిః ప్రాప విరించమాశ్రితపదం దేవైః పురైవాగతైః ॥1॥

హా హా దుర్జనభూరిభారమథితాం పాథోనిధౌ పాతుకా-
మేతాం పాలయ హంత మే వివశతాం సంపృచ్ఛ దేవానిమాన్ ।
ఇత్యాదిప్రచురప్రలాపవివశామాలోక్య ధాతా మహీం
దేవానాం వదనాని వీక్ష్య పరితో దధ్యౌ భవంతం హరే ॥2॥

ఊచే చాంబుజభూరమూనయి సురాః సత్యం ధరిత్ర్యా వచో
నన్వస్యా భవతాం చ రక్షణవిధౌ దక్షో హి లక్ష్మీపతిః ।
సర్వే శర్వపురస్సరా వయమితో గత్వా పయోవారిధిం
నత్వా తం స్తుమహే జవాదితి యయుః సాకం తవాకేతనమ్ ॥3॥

తే ముగ్ధానిలశాలిదుగ్ధజలధేస్తీరం గతాః సంగతా
యావత్త్వత్పదచింతనైకమనసస్తావత్ స పాథోజభూః ।
త్వద్వాచం హృదయే నిశమ్య సకలానానందయన్నూచివా-
నాఖ్యాతః పరమాత్మనా స్వయమహం వాక్యం తదాకర్ణ్యతామ్ ॥4॥

జానే దీనదశామహం దివిషదాం భూమేశ్చ భీమైర్నృపై-
స్తత్క్షేపాయ భవామి యాదవకులే సోఽహం సమగ్రాత్మనా ।
దేవా వృష్ణికులే భవంతు కలయా దేవాంగనాశ్చావనౌ
మత్సేవార్థమితి త్వదీయవచనం పాథోజభూరూచివాన్ ॥5॥

శ్రుత్వా కర్ణరసాయనం తవ వచః సర్వేషు నిర్వాపిత-
స్వాంతేష్వీశ గతేషు తావకకృపాపీయూషతృప్తాత్మసు ।
విఖ్యాతే మధురాపురే కిల భవత్సాన్నిధ్యపుణ్యోత్తరే
ధన్యాం దేవకనందనాముదవహద్రాజా స శూరాత్మజః ॥6॥

ఉద్వాహావసితౌ తదీయసహజః కంసోఽథ సమ్మానయ-
న్నేతౌ సూతతయా గతః పథి రథే వ్యోమోత్థయా త్వద్గిరా ।
అస్యాస్త్వామతిదుష్టమష్టమసుతో హంతేతి హంతేరితః
సంత్రాసాత్ స తు హంతుమంతికగతాం తన్వీం కృపాణీమధాత్ ॥7॥

గృహ్ణానశ్చికురేషు తాం ఖలమతిః శౌరేశ్చిరం సాంత్వనై-
ర్నో ముంచన్ పునరాత్మజార్పణగిరా ప్రీతోఽథ యాతో గృహాన్ ।
ఆద్యం త్వత్సహజం తథాఽర్పితమపి స్నేహేన నాహన్నసౌ
దుష్టానామపి దేవ పుష్టకరుణా దృష్టా హి ధీరేకదా ॥8॥

తావత్త్వన్మనసైవ నారదమునిః ప్రోచే స భోజేశ్వరం
యూయం నన్వసురాః సురాశ్చ యదవో జానాసి కిం న ప్రభో ।
మాయావీ స హరిర్భవద్వధకృతే భావీ సురప్రార్థనా-
దిత్యాకర్ణ్య యదూనదూధునదసౌ శౌరేశ్చ సూనూనహన్ ॥9॥

ప్రాప్తే సప్తమగర్భతామహిపతౌ త్వత్ప్రేరణాన్మాయయా
నీతే మాధవ రోహిణీం త్వమపి భోఃసచ్చిత్సుఖైకాత్మకః ।
దేవక్యా జఠరం వివేశిథ విభో సంస్తూయమానః సురైః
స త్వం కృష్ణ విధూయ రోగపటలీం భక్తిం పరాం దేహి మే ॥10॥