നാരായണീയം ദശക 47 – ഉലൂഖലബംധനമ്

ഏകദാ ദധിവിമാഥകാരിണീം മാതരം സമുപസേദിവാന് ഭവാന് ।
സ്തന്യലോലുപതയാ നിവാരയന്നംകമേത്യ പപിവാന് പയോധരൌ ॥1॥

അര്ധപീതകുചകുഡ്മലേ ത്വയി സ്നിഗ്ധഹാസമധുരാനനാംബുജേ ।
ദുഗ്ധമീശ ദഹനേ പരിസ്രുതം ധര്തുമാശു ജനനീ ജഗാമ തേ ॥2॥

സാമിപീതരസഭംഗസംഗതക്രോധഭാരപരിഭൂതചേതസാ।
മംഥദംഡമുപഗൃഹ്യ പാടിതം ഹംത ദേവ ദധിഭാജനം ത്വയാ ॥3॥

ഉച്ചലദ്ധ്വനിതമുച്ചകൈസ്തദാ സന്നിശമ്യ ജനനീ സമാദ്രുതാ ।
ത്വദ്യശോവിസരവദ്ദദര്ശ സാ സദ്യ ഏവ ദധി വിസ്തൃതം ക്ഷിതൌ ॥4॥

വേദമാര്ഗപരിമാര്ഗിതം രുഷാ ത്വമവീക്ഷ്യ പരിമാര്ഗയംത്യസൌ ।
സംദദര്ശ സുകൃതിന്യുലൂഖലേ ദീയമാനനവനീതമോതവേ ॥5॥

ത്വാം പ്രഗൃഹ്യ ബത ഭീതിഭാവനാഭാസുരാനനസരോജമാശു സാ ।
രോഷരൂഷിതമുഖീ സഖീപുരോ ബംധനായ രശനാമുപാദദേ ॥6॥

ബംധുമിച്ഛതി യമേവ സജ്ജനസ്തം ഭവംതമയി ബംധുമിച്ഛതീ ।
സാ നിയുജ്യ രശനാഗുണാന് ബഹൂന് ദ്വ്യംഗുലോനമഖിലം കിലൈക്ഷത ॥7॥

വിസ്മിതോത്സ്മിതസഖീജനേക്ഷിതാം സ്വിന്നസന്നവപുഷം നിരീക്ഷ്യ താമ് ।
നിത്യമുക്തവപുരപ്യഹോ ഹരേ ബംധമേവ കൃപയാഽന്വമന്യഥാഃ ॥8॥

സ്ഥീയതാം ചിരമുലൂഖലേ ഖലേത്യാഗതാ ഭവനമേവ സാ യദാ।
പ്രാഗുലൂഖലബിലാംതരേ തദാ സര്പിരര്പിതമദന്നവാസ്ഥിഥാഃ ॥9॥

യദ്യപാശസുഗമോ വിഭോ ഭവാന് സംയതഃ കിമു സപാശയാഽനയാ ।
ഏവമാദി ദിവിജൈരഭിഷ്ടുതോ വാതനാഥ പരിപാഹി മാം ഗദാത് ॥10॥