നാരായണീയം ദശക 41 – പൂതനാദഹനം തഥാ കൃഷ്ണലാലനാഹ്ലാദമ്

വ്രജേശ്വരൈഃ ശൌരിവചോ നിശമ്യ സമാവ്രജന്നധ്വനി ഭീതചേതാഃ ।
നിഷ്പിഷ്ടനിശ്ശേഷതരും നിരീക്ഷ്യ കംചിത്പദാര്ഥം ശരണം ഗതസ്വാമ് ॥1॥

നിശമ്യ ഗോപീവചനാദുദംതം സർവേഽപി ഗോപാ ഭയവിസ്മയാംധാഃ ।
ത്വത്പാതിതം ഘോരപിശാചദേഹം ദേഹുർവിദൂരേഽഥ കുഠാരകൃത്തമ് ॥2॥

ത്വത്പീതപൂതസ്തനതച്ഛരീരാത് സമുച്ചലന്നുച്ചതരോ ഹി ധൂമഃ ।
ശംകാമധാദാഗരവഃ കിമേഷ കിം ചാംദനോ ഗൌല്ഗുലവോഽഥവേതി ॥3॥

മദംഗസംഗസ്യ ഫലം ന ദൂരേ ക്ഷണേന താവത് ഭവതാമപി സ്യാത് ।
ഇത്യുല്ലപന് വല്ലവതല്ലജേഭ്യഃ ത്വം പൂതനാമാതനുഥാഃ സുഗംധിമ് ॥4॥

ചിത്രം പിശാച്യാ ന ഹതഃ കുമാരഃ ചിത്രം പുരൈവാകഥി ശൌരിണേദമ് ।
ഇതി പ്രശംസന് കില ഗോപലോകോ ഭവന്മുഖാലോകരസേ ന്യമാംക്ഷീത് ॥5॥

ദിനേദിനേഽഥ പ്രതിവൃദ്ധലക്ഷ്മീരക്ഷീണമാംഗല്യശതോ വ്രജോഽയമ് ।
ഭവന്നിവാസാദയി വാസുദേവ പ്രമോദസാംദ്രഃ പരിതോ വിരേജേ ॥6॥

ഗൃഹേഷു തേ കോമലരൂപഹാസമിഥഃകഥാസംകുലിതാഃ കമന്യഃ ।
വൃത്തേഷു കൃത്യേഷു ഭവന്നിരീക്ഷാസമാഗതാഃ പ്രത്യഹമത്യനംദന് ॥7॥

അഹോ കുമാരോ മയി ദത്തദൃഷ്ടിഃ സ്മിതം കൃതം മാം പ്രതി വത്സകേന ।
ഏഹ്യേഹി മാമിത്യുപസാര്യ പാണീ ത്വയീശ കിം കിം ന കൃതം വധൂഭിഃ ॥8॥

ഭവദ്വപുഃസ്പര്ശനകൌതുകേന കരാത്കരം ഗോപവധൂജനേന ।
നീതസ്ത്വമാതാമ്രസരോജമാലാവ്യാലംബിലോലംബതുലാമലാസീഃ ॥9॥

നിപായയംതീ സ്തനമംകഗം ത്വാം വിലോകയംതീ വദനം ഹസംതീ ।
ദശാം യശോദാ കതമാം ന ഭേജേ സ താദൃശഃ പാഹി ഹരേ ഗദാന്മാമ് ॥10॥