നാരായണീയം ദശക 16 – നരനാരായണാവതാരം തഥാ ദക്ഷയാഗഃ

ദക്ഷോ വിരിംചതനയോഽഥ മനോസ്തനൂജാം
ലബ്ധ്വാ പ്രസൂതിമിഹ ഷോഡശ ചാപ കന്യാഃ ।
ധര്മേ ത്രയോദശ ദദൌ പിതൃഷു സ്വധാം ച
സ്വാഹാം ഹവിര്ഭുജി സതീം ഗിരിശേ ത്വദംശേ ॥1॥

മൂര്തിര്ഹി ധര്മഗൃഹിണീ സുഷുവേ ഭവംതം
നാരായണം നരസഖം മഹിതാനുഭാവമ് ।
യജ്ജന്മനി പ്രമുദിതാഃ കൃതതൂര്യഘോഷാഃ
പുഷ്പോത്കരാന് പ്രവവൃഷുര്നുനുവുഃ സുരൌഘാഃ ॥2॥

ദൈത്യം സഹസ്രകവചം കവചൈഃ പരീതം
സാഹസ്രവത്സരതപസ്സമരാഭിലവ്യൈഃ ।
പര്യായനിര്മിതതപസ്സമരൌ ഭവംതൌ
ശിഷ്ടൈകകംകടമമും ന്യഹതാം സലീലമ് ॥3॥

അന്വാചരന്നുപദിശന്നപി മോക്ഷധര്മം
ത്വം ഭ്രാതൃമാന് ബദരികാശ്രമമധ്യവാത്സീഃ ।
ശക്രോഽഥ തേ ശമതപോബലനിസ്സഹാത്മാ
ദിവ്യാംഗനാപരിവൃതം പ്രജിഘായ മാരമ് ॥4॥

കാമോ വസംതമലയാനിലബംധുശാലീ
കാംതാകടാക്ഷവിശിഖൈർവികസദ്വിലാസൈഃ ।
വിധ്യന്മുഹുര്മുഹുരകംപമുദീക്ഷ്യ ച ത്വാം
ഭീരുസ്ത്വയാഽഥ ജഗദേ മൃദുഹാസഭാജാ ॥5॥

ഭീത്യാഽലമംഗജ വസംത സുരാംഗനാ വോ
മന്മാനസം ത്വിഹ ജുഷധ്വമിതി ബ്രുവാണഃ ।
ത്വം വിസ്മയേന പരിതഃ സ്തുവതാമഥൈഷാം
പ്രാദര്ശയഃ സ്വപരിചാരകകാതരാക്ഷീഃ ॥6॥

സമ്മോഹനായ മിലിതാ മദനാദയസ്തേ
ത്വദ്ദാസികാപരിമലൈഃ കില മോഹമാപുഃ ।
ദത്താം ത്വയാ ച ജഗൃഹുസ്ത്രപയൈവ സർവ-
സ്വർവാസിഗർവശമനീം പുനരുർവശീം താമ് ॥7॥

ദൃഷ്ട്വോർവശീം തവ കഥാം ച നിശമ്യ ശക്രഃ
പര്യാകുലോഽജനി ഭവന്മഹിമാവമര്ശാത് ।
ഏവം പ്രശാംതരമണീയതരാവതാരാ-
ത്ത്വത്തോഽധികോ വരദ കൃഷ്ണതനുസ്ത്വമേവ ॥8॥

ദക്ഷസ്തു ധാതുരതിലാലനയാ രജോഽംധോ
നാത്യാദൃതസ്ത്വയി ച കഷ്ടമശാംതിരാസീത് ।
യേന വ്യരുംധ സ ഭവത്തനുമേവ ശർവം
യജ്ഞേ ച വൈരപിശുനേ സ്വസുതാം വ്യമാനീത് ॥9॥

ക്രുദ്ധേശമര്ദിതമഖഃ സ തു കൃത്തശീര്ഷോ
ദേവപ്രസാദിതഹരാദഥ ലബ്ധജീവഃ ।
ത്വത്പൂരിതക്രതുവരഃ പുനരാപ ശാംതിം
സ ത്വം പ്രശാംതികര പാഹി മരുത്പുരേശ ॥10॥