चौराष्टकम् (श्री चौराग्रगण्य पुरुषाष्टकम्)

व्रजे प्रसिद्धं नवनीतचौरं
गोपांगनानां च दुकूलचौरम् ।
अनेकजन्मार्जितपापचौरं
चौराग्रगण्यं पुरुषं नमामि ॥ 1॥

श्रीराधिकाया हृदयस्य चौरं
नवांबुदश्यामलकांतिचौरम् ।
पदाश्रितानां च समस्तचौरं
चौराग्रगण्यं पुरुषं नमामि ॥ 2॥

अकिंचनीकृत्य पदाश्रितं यः
करोति भिक्षुं पथि गेहहीनम् ।
केनाप्यहो भीषणचौर ईदृग्-
दृष्टःश्रुतो वा न जगत्त्रयेऽपि ॥ 3॥

यदीय नामापि हरत्यशेषं
गिरिप्रसारान् अपि पापराशीन् ।
आश्चर्यरूपो ननु चौर ईदृग्
दृष्टः श्रुतो वा न मया कदापि ॥ 4॥

धनं च मानं च तथेंद्रियाणि
प्राणांश्च हृत्वा मम सर्वमेव ।
पलायसे कुत्र धृतोऽद्य चौर
त्वं भक्तिदाम्नासि मया निरुद्धः ॥ 5॥

छिनत्सि घोरं यमपाशबंधं
भिनत्सि भीमं भवपाशबंधम् ।
छिनत्सि सर्वस्य समस्तबंधं
नैवात्मनो भक्तकृतं तु बंधम् ॥ 6॥

मन्मानसे तामसराशिघोरे
कारागृहे दुःखमये निबद्धः ।
लभस्व हे चौर! हरे! चिराय
स्वचौर्यदोषोचितमेव दंडम् ॥ 7॥

कारागृहे वस सदा हृदये मदीये
मद्भक्तिपाशदृढबंधननिश्चलः सन् ।
त्वां कृष्ण हे! प्रलयकोटिशतांतरेऽपि
सर्वस्वचौर! हृदयान् न हि मोचयामि ॥ 8॥

इति श्रीबिल्वमंगलठाकूरविरचितं चौराष्टकं संपूर्णम् ।

चौरग्रगण्य पुरुषाष्टकम् ।