ನಾರಾಯಣೀಯಂ ದಶಕ 13 – ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷವಧಂ

ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಂ ತಾವದ್ವರದ ಭವದನ್ವೇಷಣಪರಂ
ಚರಂತಂ ಸಾಂವರ್ತೇ ಪಯಸಿ ನಿಜಜಂಘಾಪರಿಮಿತೇ ।
ಭವದ್ಭಕ್ತೋ ಗತ್ವಾ ಕಪಟಪಟುಧೀರ್ನಾರದಮುನಿಃ
ಶನೈರೂಚೇ ನಂದನ್ ದನುಜಮಪಿ ನಿಂದಂಸ್ತವ ಬಲಮ್ ॥1॥

ಸ ಮಾಯಾವೀ ವಿಷ್ಣುರ್ಹರತಿ ಭವದೀಯಾಂ ವಸುಮತೀಂ
ಪ್ರಭೋ ಕಷ್ಟಂ ಕಷ್ಟಂ ಕಿಮಿದಮಿತಿ ತೇನಾಭಿಗದಿತಃ ।
ನದನ್ ಕ್ವಾಸೌ ಕ್ವಾಸವಿತಿ ಸ ಮುನಿನಾ ದರ್ಶಿತಪಥೋ
ಭವಂತಂ ಸಂಪ್ರಾಪದ್ಧರಣಿಧರಮುದ್ಯಂತಮುದಕಾತ್ ॥2॥

ಅಹೋ ಆರಣ್ಯೋಽಯಂ ಮೃಗ ಇತಿ ಹಸಂತಂ ಬಹುತರೈ-
ರ್ದುರುಕ್ತೈರ್ವಿಧ್ಯಂತಂ ದಿತಿಸುತಮವಜ್ಞಾಯ ಭಗವನ್ ।
ಮಹೀಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದಂಷ್ಟ್ರಾಶಿರಸಿ ಚಕಿತಾಂ ಸ್ವೇನ ಮಹಸಾ
ಪಯೋಧಾವಾಧಾಯ ಪ್ರಸಭಮುದಯುಂಕ್ಥಾ ಮೃಧವಿಧೌ ॥3॥

ಗದಾಪಾಣೌ ದೈತ್ಯೇ ತ್ವಮಪಿ ಹಿ ಗೃಹೀತೋನ್ನತಗದೋ
ನಿಯುದ್ಧೇನ ಕ್ರೀಡನ್ ಘಟಘಟರವೋದ್ಘುಷ್ಟವಿಯತಾ ।
ರಣಾಲೋಕೌತ್ಸುಕ್ಯಾನ್ಮಿಲತಿ ಸುರಸಂಘೇ ದ್ರುತಮಮುಂ
ನಿರುಂಧ್ಯಾಃ ಸಂಧ್ಯಾತಃ ಪ್ರಥಮಮಿತಿ ಧಾತ್ರಾ ಜಗದಿಷೇ ॥4॥

ಗದೋನ್ಮರ್ದೇ ತಸ್ಮಿಂಸ್ತವ ಖಲು ಗದಾಯಾಂ ದಿತಿಭುವೋ
ಗದಾಘಾತಾದ್ಭೂಮೌ ಝಟಿತಿ ಪತಿತಾಯಾಮಹಹ! ಭೋಃ ।
ಮೃದುಸ್ಮೇರಾಸ್ಯಸ್ತ್ವಂ ದನುಜಕುಲನಿರ್ಮೂಲನಚಣಂ
ಮಹಾಚಕ್ರಂ ಸ್ಮೃತ್ವಾ ಕರಭುವಿ ದಧಾನೋ ರುರುಚಿಷೇ ॥5॥

ತತಃ ಶೂಲಂ ಕಾಲಪ್ರತಿಮರುಷಿ ದೈತ್ಯೇ ವಿಸೃಜತಿ
ತ್ವಯಿ ಛಿಂದತ್ಯೇನತ್ ಕರಕಲಿತಚಕ್ರಪ್ರಹರಣಾತ್ ।
ಸಮಾರುಷ್ಟೋ ಮುಷ್ಟ್ಯಾ ಸ ಖಲು ವಿತುದಂಸ್ತ್ವಾಂ ಸಮತನೋತ್
ಗಲನ್ಮಾಯೇ ಮಾಯಾಸ್ತ್ವಯಿ ಕಿಲ ಜಗನ್ಮೋಹನಕರೀಃ ॥6॥

ಭವಚ್ಚಕ್ರಜ್ಯೋತಿಷ್ಕಣಲವನಿಪಾತೇನ ವಿಧುತೇ
ತತೋ ಮಾಯಾಚಕ್ರೇ ವಿತತಘನರೋಷಾಂಧಮನಸಮ್ ।
ಗರಿಷ್ಠಾಭಿರ್ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹೃತಿಭಿರಭಿಘ್ನಂತಮಸುರಂ
ಸ್ವಪಾದಾಂಗುಷ್ಠೇನ ಶ್ರವಣಪದಮೂಲೇ ನಿರವಧೀಃ ॥7॥

ಮಹಾಕಾಯಃ ಸೋಽಯಂ ತವ ಚರಣಪಾತಪ್ರಮಥಿತೋ
ಗಲದ್ರಕ್ತೋ ವಕ್ತ್ರಾದಪತದೃಷಿಭಿಃ ಶ್ಲಾಘಿತಹತಿಃ ।
ತದಾ ತ್ವಾಮುದ್ದಾಮಪ್ರಮದಭರವಿದ್ಯೋತಿಹೃದಯಾ
ಮುನೀಂದ್ರಾಃ ಸಾಂದ್ರಾಭಿಃ ಸ್ತುತಿಭಿರನುವನ್ನಧ್ವರತನುಮ್ ॥8॥

ತ್ವಚಿ ಛಂದೋ ರೋಮಸ್ವಪಿ ಕುಶಗಣಶ್ಚಕ್ಷುಷಿ ಘೃತಂ
ಚತುರ್ಹೋತಾರೋಽಂಘ್ರೌ ಸ್ರುಗಪಿ ವದನೇ ಚೋದರ ಇಡಾ ।
ಗ್ರಹಾ ಜಿಹ್ವಾಯಾಂ ತೇ ಪರಪುರುಷ ಕರ್ಣೇ ಚ ಚಮಸಾ
ವಿಭೋ ಸೋಮೋ ವೀರ್ಯಂ ವರದ ಗಲದೇಶೇಽಪ್ಯುಪಸದಃ ॥9॥

ಮುನೀಂದ್ರೈರಿತ್ಯಾದಿಸ್ತವನಮುಖರೈರ್ಮೋದಿತಮನಾ
ಮಹೀಯಸ್ಯಾ ಮೂರ್ತ್ಯಾ ವಿಮಲತರಕೀರ್ತ್ಯಾ ಚ ವಿಲಸನ್ ।
ಸ್ವಧಿಷ್ಣ್ಯಂ ಸಂಪ್ರಾಪ್ತಃ ಸುಖರಸವಿಹಾರೀ ಮಧುರಿಪೋ
ನಿರುಂಧ್ಯಾ ರೋಗಂ ಮೇ ಸಕಲಮಪಿ ವಾತಾಲಯಪತೇ ॥10॥