નારાયણીયં દશક 59 – વેણુગાનવર્ણનમ્

ત્વદ્વપુર્નવકલાયકોમલં પ્રેમદોહનમશેષમોહનમ્ ।
બ્રહ્મ તત્ત્વપરચિન્મુદાત્મકં વીક્ષ્ય સમ્મુમુહુરન્વહં સ્ત્રિયઃ ॥1॥

મન્મથોન્મથિતમાનસાઃ ક્રમાત્ત્વદ્વિલોકનરતાસ્તતસ્તતઃ ।
ગોપિકાસ્તવ ન સેહિરે હરે કાનનોપગતિમપ્યહર્મુખે ॥2॥

નિર્ગતે ભવતિ દત્તદૃષ્ટયસ્ત્વદ્ગતેન મનસા મૃગેક્ષણાઃ ।
વેણુનાદમુપકર્ણ્ય દૂરતસ્ત્વદ્વિલાસકથયાઽભિરેમિરે ॥3॥

કાનનાંતમિતવાન્ ભવાનપિ સ્નિગ્ધપાદપતલે મનોરમે ।
વ્યત્યયાકલિતપાદમાસ્થિતઃ પ્રત્યપૂરયત વેણુનાલિકામ્ ॥4॥

મારબાણધુતખેચરીકુલં નિર્વિકારપશુપક્ષિમંડલમ્ ।
દ્રાવણં ચ દૃષદામપિ પ્રભો તાવકં વ્યજનિ વેણુકૂજિતમ્ ॥5॥

વેણુરંધ્રતરલાંગુલીદલં તાલસંચલિતપાદપલ્લવમ્ ।
તત્ સ્થિતં તવ પરોક્ષમપ્યહો સંવિચિંત્ય મુમુહુર્વ્રજાંગનાઃ ॥6॥

નિર્વિશંકભવદંગદર્શિનીઃ ખેચરીઃ ખગમૃગાન્ પશૂનપિ ।
ત્વત્પદપ્રણયિ કાનનં ચ તાઃ ધન્યધન્યમિતિ નન્વમાનયન્ ॥7॥

આપિબેયમધરામૃતં કદા વેણુભુક્તરસશેષમેકદા ।
દૂરતો બત કૃતં દુરાશયેત્યાકુલા મુહુરિમાઃ સમામુહન્ ॥8॥

પ્રત્યહં ચ પુનરિત્થમંગનાશ્ચિત્તયોનિજનિતાદનુગ્રહાત્ ।
બદ્ધરાગવિવશાસ્ત્વયિ પ્રભો નિત્યમાપુરિહ કૃત્યમૂઢતામ્ ॥9॥

રાગસ્તાવજ્જાયતે હિ સ્વભાવા-
ન્મોક્ષોપાયો યત્નતઃ સ્યાન્ન વા સ્યાત્ ।
તાસાં ત્વેકં તદ્દ્વયં લબ્ધમાસીત્
ભાગ્યં ભાગ્યં પાહિ માં મારુતેશ ॥10॥